HoughtonlakeBoard.org

TIPS & EXPERT ADVICE ON ESSAYS, PAPERS & COLLEGE APPLICATIONS

Abstrakt : Historia e re e fshatrave të bregut është e përcaktuar nga boshatisja pothuajse e plotë gjatë dekades së pare të demokracisë e të gjithë atyre me mundësinë për të emigruar, në kërkim të punësimit, Këto fshatra sot janë të karakterizuara nga një qetësi e mbinatyrshme si pasojë e zbrazëtisë. Njerëzit që kanë qëndruar pas mbahen kryesisht me paratë e dërguara nga pjesëtarët e familjes që punojnë jashtë, sidomos nga Greqia.  Si rezultat i ekonomisë nga paratë e dërguara, pasuria e këtyre fshatrave është e lidhur ngushtë me Greqinë. Mungesa pothuajse e plotë e turizmit tek fshatrat e sipërme të bregut është e habitshme, sepse ato janë pa dyshim disa nga vendet më piktoreske të shtetit dhe lehtësisht të arritshme me makinë. Në pesë vitet e fundit turizmi në jugun e Shqipërisë është rritur katër herë sidomos në fshatrat e Qeparoit dhe Himarës. Sot, jeta fshatare në Bregdet ekziston në formë të papërpunuar, akoma e pashndërruar në produkt turizmi. Në shkallë të gjerë, ky kërkim ka si qëllim theksimin e pikave më të forta të fshatrave, krijimin e një identiteti dhe përmirësimin e rrjetit fizik dhe programatik. Planifikimi hapësinor, projektimi, restaurimi dhe arkitektura janë një nga mjetet më të rëndësishme / të nevojshme që lehtë mund të çojnë në zgjidhje më inovative / kreative mundësitë turistike. Mbivendosja dhe bashkëpunimi me fusha të tjera si peizazhi, zhvillimi i modelit të biznesit, turizmi dhe marketingu për propozime më të qëndrueshme. Fjalë kyce: turist, kontrast, infrastruktura , investim , reminitance2.0  Objektivat 1. Të paraqesë potencialin kulturor dhe turistik të Qeparoit 2. Të paraqesë problemet sociale me të cilat ndeshet fshati sot3. Të propozojëzgjidhje alternative për përmiresimin e turizmit ne fshatin Qeparo3.0 Metodologjia Metodologjia do të bazohet në dy praktika thelbësore : a. Hulumtimi dhe grumbullimi I informacioneve rreth  tradites dhe zakoneve te fshatrave te jugut I bazuar mbi literaturen e gjetur duke u thelluar mbi kulturën dhe zhvillimin social b.  Vënia në pah e potencialeve të fshatit Qeparo dhe propozimi i metodave për shtimin e numrit të Turistëve.  Kultura, Gjuha, Besimi në zonën e Rivierës”Himara ka një kulturë të lashtë shqiptare dhe një popullsi autoktone Shqiptare që ruan traditat dhe doket e kësaj anë që nga kohët e hershme. Dallohet sidomos për këngët me shumë zëra (polifonike), për vallet e shtruara dhe veshjet tradicionale në raste gëzimesh. Po ashtu vajet e Himarës janë të dëgjuara në tërë Shqipërinë e Jugut. Zhvillim në Himarë ka edhe letërsia dhe artet.Himara ka hapur një nga shkollat e para shqipe rreth vitit 1160-1161 dhe më pas duke vijuar më 1660-1661 nga Onufër Kostandini, shqiptar i shquar i asaj kohe, megjithë kushtet e rënda të pushtimit Osman. Përpjekjet për vazhdimësinë e shkollës Shqipe u bartën edhe më tutje nga të tjerë, siç është Zef Skiro (ltalisht Giuseppe Schirò), prift ortodoks Arbëresh i shquar i kohës së tij. Kjo e bëri Himarën një nga nismëtaret e para të Rilindjes Shqiptare.Në fakt, Shkollat shqip me gërma latine, fillimisht në vitin 1628 – 1661 në Dhërmi të Himarës dhe më vonë edhe në disa qendra të tjeraë krahinës, u ngritën nga Misionarët Bazilianë, shumica e të cilëve ishin Arbëreshë tëë së Jugut të vendosur aty në vitin 1482. Edhe perpara kesaj periudhe Himariotet kishin emigruar me shumice ne Itali, por edhe djemte himariote shkonin per shkollim ne Itali, ndersa eshte i njohur fakti qe dhjetra Kapedane Himariote,qe kishin mbaruar Akademine Ushtarake ne Itali, me ushtare te tyre kane bere emer dhe histori te lavdishme ne luftra te shumta ne Itali dhe ne shume vende te Europes. Midis tyre, jane shume te permendur gjenerali Dhimiter Leka dhe Merkur Bua etj. Nga kjo lidhje dhe ky emer, ishin edhe Misionaret Baziliane. Misionare te tille ishin Rodhinos, Katalano, Nilo Borghia etj, te cilet kane qendruar ne kete zone per rreth dy shekuj e gjysme deri ne mesin e shekullit 19, periudhe dhe veprimtaria e te cileve eshte e dokumentuar ne Raportet periodike qe dergonin ata ne Itali si dhe ne vepra, libra e dokumenta te shumta qe gjenden edhe sot ne arkivat e Vatikanit e gjetke. Eshte e domozdoshme te sqarohet fakti se pse e ndaluan me tej veprimtarine keta Misionare dhe pse nuk e vazhduan ate edhe ne fillim shekullin e 20-te. Nje nga shkaterruesit kryesore te ketyre shkollave ishte Kisha Ortodokse Greke per te dominuar mbi rrezikun per perhapjen e Katolicizmit ne kete zone dhe te shkollave shqipe dhe per ti zevendesuar ato me meshen dhe shkolla ne gjuhen greke, gje qe keshtu ndodhi ne fakt. Petro Marko, nje nga korifejte e letrave shqip, duke qendruar ne France dhe Itali, kishte hulumtuar dhe gjetur dokumenta qe vertetonin faktet e siperpermendura dhe Historia e shkollave shqip ne Shqiperi besohet se do te fillonte me shkollat e Misionareve Baziliane ne Himare gati 250 vjet me perpara asaj te Petro Ninit dhe Papa Kristo Negovanit ne Korce. Dialekti/theksi i Shqipes së folur në Himarë është në hulli të Labërishtes. Labëria shtrihet duke u kufizuar në jug me një krahinë tjetër Shqiptare – Çamërinë (në veriperëndim të Greqisë). Popullsia autoktone Shqiptare e Camërisë dhe Arbëreshët e Greqisë përbëjnë më shumë se 4 milionë Shqiptarë etnikë në Greqi që jetojnë në trojet e tyre që prej dhjetë mijë vjetësh. Një numër të konsiderueshem Shqiptarësh në Greqi përbëjnë edhe Shqiptarët etnike që nga fillimet e viteve 90′ kanë emigruar në Greqi për arsye ekonomike. Qeveria aktuale Greke nuk i njeh popullsitë etnike jo-Greke në Greqi, duke dalë kështu ndesh hapur me politikat e pranuara të Bashkimit Europian (nga ku Greqia merr ndihma të shumta falas cdo vit) dhe duke u rradhitur kështu me diktaturat tipike të Amerikës Latine apo të Afrikës.Nga fundi i Luftës së Dytë Botërore është i pranishëm në Himarë një minoritet grek, i cili, për qëllime politike estremiste, thotë se Himara është tani një qytet grek, çfarë shkakton probleme me komunitetin shqiptar që i ka mysafir për më shumë se 50 vjet në Himarë. Por ne fakt politika për greqizimin e Himares daton pak para shpalljes se Pamvarsise te Shqipërisë, ku Klane te fuqishme te Megaliidhese Greke dhe veçanërisht Kisha Ortodokse Greke, duke përçuar edhe politiken e shume qeveritareve greke, kane diktuar me elemente te ndryshëm si Spiro Milo e te tjere ne vijim, qysh nga viti 1912 e deri sot me idene se Himara është minoritet grek. Por historikisht himariotet nuk e kane mbështetur këtë politike dhe nder dekada ka luftuar me qarqet ekstremiste te paguara, për te mos realizuar asnjëherë endren greke për greqizimin e popullsisë himariote.Banorët e krahinës së Himarës janë të besimit të krishterë Ortodoks, një besim fetar i cili ka bashkërenduar dhe ka formësuar shumë prej kulturës dhe traditave të trevës së Himarës. Faktet historike dëshmojnë se krishtërimi bizantin i hodhi rrënjët në Himarë që në shekujt e parë të përhapjes së fesë së krishterë. Këtë e dëshmon edhe prezenca në këtë trevë e shumë kishave bizantine të mesjetës së hershme, shek IV-VI pas.k. Ka të dhëna se në shekullin e nëntë, Himara ka pasur një peshkop.5.2 Turizmi në ShqipëriKa gjithmonë studime në sektorin e turizmit, të cilat shërbejnë për një vështrim më të mirë të gjendjes ekzistuese në mënyrë që të ndërmerren hapa për përmirësimin e tij duke menduar në terma afatgjatë, si dhe duke shërbyer si një kontribut për zhvillimet e vendeve.  Turizmi në Shqipëri është një nga elementët kryesorë gjenerues për përmirësimin financiar dhe stabilitetin.  Aktivitetet e para turistike fillojnë që nga vitet 1950 deri në ditët e sotme, me ritem relativisht te vogël të  përmirësimit Periudha komuniste ishte një nga pengesat kryesore për zhvillimin ekonomik dhe integritetin në rrang botëror.  Gjatë komunizmit Shqipëria ishte më pak e arritshme për turistët ndërkombëtarë dhe turizmi i saj bazohej kryesisht në aktivitetin e turizmit vendas, I cili gjithashtu haste probleme në zona të veçanta për shkak të mbrojtjes së kufirit Shqiptar. Pas viteve ’90, Shqipëria hapi dyert për turizëm ndërkombëtar. “Brenda 20 viteve të fundit sektori i turizmit është zhvilluar gradualisht, duke pasur një kërkesë më të lartë turistike nga turistët ndërkombëtarë. Ardhjet e turistëve ndërkombëtarë gjatë vitit 1995 ishin 41 000 turistë / vit. Më pas pati një rënie gjatë viteve 1997-2002, duke u ringritur përsëri e duke sjellë një rritje të vazhdueshme të të ardhurave” “Sipas Këshillit të Udhëtimit të Punës dhe Turizmit:” Shqipëria pritet të tërheqë 3.809.000 turistë ndërkombëtarë në 2016 dhe një rezultat të dyfishuar më 2026 me 5,789,000 të ardhur. Këto ndikojnë drejtpërdrejt në GDP-në e vendit, duke e bërë zhvillimin e bazuar në turizëm të ekonomisë”.   Pozita gjeografike e Shqipërisë, që ka një bregdet 476 km të gjatë dhe një varg malor në anën tjetër, përfaqëson potencialin e lartë të vendit për zhvillimin e turizmit gjatë gjithë vitit.  Aktivitetet turistike shtrihen nga zonat e larta malore, në vendet më ekzotike përgjatë rajonit jugor bregdetar me plazhe mesdhetare dhe fshatra tradicionale mesjetare.  Sfidat e industrisë së turizmit në Shqipëri lidhen me vizionet e qëndrueshme.  Ekziston nevoja për veprime për të ruajtur origjinalitetin e vendeve, për të ruajtur mjedisin dhe burimet natyrore dhe për të pasur qasje duke përmirësuar infrastrukturën e shërbimit. Ndjeshmëria e “projektuesve” në të gjitha fushat mund të nxjerrë në pah potencialet e vendit, duke ruajtur dhe dizejnuar kështu një imazh konkurrues në fushën ndërkombëtare. Turizmi në Rivieren ShqiptareShqipëria jugore shtrihet përgjatë detit Jon me një bregdet rreth 150 km të gjatë. Pozicioni gjeografik dhe klima e bëjnë atë një destinacion shumë tërheqës për grupet e ndryshme të turistëve. Kryesisht është një bregdet shkëmbor që ka në anën e pasme një varg të lartë malor duke filluar nga Llogara-ja deri në rajonin e Sarandës. Deti është atraksioni kryesor që pasohet me natyrën e  bukur si dhe turizmi kulturor. Turizmi fillimisht ishte në zhvillim pas vitit 1991 si një mënyrë e zhvillimit të biznesit. Sezoni fillon nga mesi i majit deri në mes të shtatorit, me një lulëzim të ardhurash në korrik dhe gusht. Kohët e fundit ka përjetuar një zhvillim progresiv, me aktivitet thuajse tërësisht të fokusuar në bregdet, turizmin e plazhit, ndërsa gjysma tjetër malore (në anën e fshatit) është pothuajse e pa populluar nga turistët. Turizmi bujqësor në Shqipëri kryesisht ofrohet nga zonat rurale, dhe në rastin e Rivierës është një pasuri që gjendet në të gjitha fshatrat.  Në Rivierën Shqiptare janë potencialet e larta të turizmit sepse ka mundësi të zhvillimi të shumë kategorive turistike: natyrore, kulturore, bujqësore, sportive, plazh, turizëm mjekësor, fetar etj. Por, siç u përmend më lart, koha e aktivizuar është e kufizuar në sezonin veror me aktivitetet e turizmit dhe plazhin. Në këtë rajon ka shumë monumente kulturore-historike dhe vendbanime tradicionale të vjetra të fshatrave: Kështjella e Himarës, Shën Maria me ikonën çudibërëse që i plotësonte lutjet Himarjotëve, Kisha episkopale me basorelievin prej mermeri, Kisha e gjithë Shenjtorëve, Manastiri i shën Marisë, Kisha e Shën Theodhorit midis fshatrave Ilias dhe Dhërmi, Manastiri i Shën Marisë në Dhërmi, Kështjella e bukur Palermo, Qeparoi i vjetër, ku interes të veçantë paraqesin epigramet Iliro-Kaone, kisha e shën Dhimitrit në Qeparoin e poshtëm, Kështjella e Sopotit pranë Borshit, Shpella e piratëve në veri të Himarës që është shndërruar në atraksion turistik së fundmi etj.Ky potencial ka qenë i fshehur për shkak të mungesës së strategjive dhe rrjeteve integruese të turizmit në mesin e këtyre vendeve. Banorët ende nuk janë të hapur për të pritur turistët; ata hezitojnë të investojnë për shkak të mungesës së infrastrukturës më të rëndësishme të shërbimit: furnizimit me ujë dhe mungesës së energjisë elektrike ndonjëherë.  “Fshatrat dhe lokalitetet e vogla që janë zhvilluar gjatë viteve të fundit në industrinë e turizmit, si infrastruktura e turizmit, bed and breakfast, shtëpi pushimi, hotele, bare, restorante etj, janë të vendosura më pranë vijës bregdetare dhe industria e turizmit do të sjellë rritje ekonomike, zhvillimin, infrastrukturën dhe zhvillimin shoqëror. Industria e turizmit nuk do të jetë vetëm gjatë 3 muajve të pikut sezonal, por edhe në lidhje me aktivitetet agro-turistike, sportive dhe kulturore të shpërndara gjatë gjithë vitit ”  AgrokulturaPemët e kultivuara janë kryesisht portokalli, mandarin, qitro, limon dhe ullinj. Ulliri disi përfaqëson rajonin jugor të Shqipërisë, për shkak të kultivimit të saj të madh në të gjithë zonën. E pazgjidhur është vija bregdetare e fshatit Qeparo dhe Borsh me fusha të shumta kultivuese të ullirit që nxjerrin në pah një atmosferë të ndryshme me vlerat bujqësore që u ofrohen vendeve turistike të plazhit. Sfida për të patur turizëm vjetor në Rivierën Shqiptare është integrimi i këtyre dy gjysmave plotësuese, natyra e gjelbër me vijën bregdetare blu, për të siguruar bilancin neutral të aktivitetit turistik. Sfida qëndron në gjetjen e mënyrave vizionare të zgjatjes së sezonit turistik në mënyrë që t’i ofrojë rajonit një ekonomi të bazuar në zhvillimin e turizmit dhe të sigurojë të ardhura gjatë gjithë vitit.PopullsiaHimara ka një kulturë të lashtë shqiptare dhe një popullsi autoktone Shqiptare. Nga familjet e njohura dhe me vazhdimësi të hershme në Himarë janë familjet: Gjoleka, Kolila, Gjini, Kokaveshi, Cani, Gjicali, Marku, Gjergji,Çeço, Prifti, Koleka, Kokaj, Zaho, Gjoka, Nikolla, Duna, Kushta, Kocana, Pali, Dudushi, Vreto, Memi, Zoti, Duka, Konomi, Cipa, Gjezo, Xhagjika, Milo, Kokushta, Nushi, Kasneci, Gjonmema, Ndrenika etj. Me të prurat e lëvizjes së popullsisë për arsye ekonomike dhe sociale familje të sapoardhura i janë bashkuar krahinës së Himarës këto kohët e fundit. Ka familje për shembull që janë vendosur në Himarë në 20 vitet e fundit, duke ardhur nga krahina e Kurveleshit. Himara mirëpret njerëz dhe familje nga çdo anë e Shqipërisë, sepse Himara është e njohur për mikpritjen e saj të veçantë dhe bujare Shqiptare.Pas rënies së regjimit të komunizmit, fenomeni i  emigracionit preku edhe këto fshatra. Njerëzit ikin për një jetë më të mirë në vende të tjera anembanë botës, duke lënë pas shtëpitë dhe fshatrat e tyre me gati 1/10 banorë. Sot fshatrat karakterizohen nga një heshtje e thellë; kjo është vetëm sezoni i verës që sjell përsëri vitalitetin e humbur të kohëve të vjetra. Fshatrat bregdetarë dhe fshatrat e thellë Duke shkuar më thellë, prapa vijës malore, ekziston një peizazh plot  kontrast në rajonin bregdetar. Ka lugina të mëdha,  të cilat ende mbeten të egra dhe të paprekura nga turizmi apo aktivitete të tjera me përfitim ekonomik. Në bregdet, ndikimi i vendeve fqinje, siç është Greqia dhe Italia, është e dukshme në kulinarinë ose në ndërtesat e reja të ndërtuara, ndërsa gjatë rrugës deri në male ekziston një jetë tradicionale e pastër, vendosje dhe kuzhinën që fshatarët ende e trashëgojnë. Rrjedhimisht, konteksti rajonal ndahet në zonën bregdetare dhe në brendësi. Përkundër karaktereve të ndryshme dhe kontrast, ka gjurmë të ndërlidhjes mes këtyre fshatrave. Prandaj, ka mundësi të mëdha për të integruar zonat për të krijuar një imazh të fuqishëm të destinacionit.Natyra e pashfrytëzuar e egër, me vendbanime të vjetra tradicionale dhe komunitet mikpritës, ende jetojnë në simbiozë në këto fshatra të vegjël të Rivierës. Ka dy tipologji të tyre: fshatrat kodrinore bregdetare dhe fshatrat e brendëshëm (prapa maleve).Pozicionet e ndryshme gjeografike, ambienti kulturor dhe aktivitetet ekonomike në të cilat ato janë të bazuara i bën ato unike nga njëra-tjetra”Fshatrat bregdetare kanë karakteristika mesdhetare të karakterizuara nga një arkitekturë vernakulare, kryesisht me gurë dhe zakonisht me ngjyrë të bardhë. Planifikimi i tyre është përshtatur me konturet e peizazhit. Zona karakterizohet nga një peizazh unik shkëmbor që shkon fort në det. ”  Ata ndajnë të njëjtën vendodhje dhe afërsinë me detin në vijën bregdetare, por ata qëndrojnë ndryshe dhe ofrojnë një atmosferë të ndryshme; më tradicionale dhe të pandikuara nga ndryshimet bashkëkohore.  Fshatrat bregdetare janë të vendosura përgjatë ose të mbyllura në rrugën kombëtare kryesore të Jugut (Palase, Gjilek, Dhërmi, Ilias, Vuno, Himarë Vjetër, Qeparo e Vjetër dhe Qeparo i Ri, Borsh , Piqeras, Lukove, Nivice-Buba) dhe pjesa tjetër është e shpërndarë përgjatë luginës së lumit Shushica dhe në anën malore (Terbac, Vranisht, Bolene, Kallarat, Kuc, Pilur, Corraj, Fterre). Duke i parë veçmas ato kanë qenë thesare të fshehura të Jugut për shekuj, të cilat së bashku krijojnë një mozaik me natyrë plotësuese të kundërta; njëkohësisht një gjendje të butë dhe drastike.Fshati QeparoQeparo është një fshat i vjetër bregdetar në Rivierën Shqiptare. Është pjesë e njësisë administrative të Bashkisë së Himarës, 14 km larg Himarës. Fshati ka një kontekst dhe vendndodhje të shkëlqyer në një  qëndrim rreth 450 m mbi nivelin e detit. Qeparo është një fshat ku hanë hije malore, flladin e detit, tingujt e historisë dhe shijen e produkteve të freskëta. Pas periudhës kalimtare, fshati u përball me ndikime të gjata në lidhje me popullsinë dhe strukturën urbane. Shumë njerëz e lanë fshatin për qëllime emigrimi, duke ulur numrin e banorëve në minimum (rreth 2/3 e totalit). Ata që mbetën përsëri u përpoqën të zhvillojnë dhe përmirësojnë kushtet e tyre të jetesës; ata ndërtuan shtëpi të reja dhe hapësira të zëna pa ndonjë kriter. Zgjerimi urban u shfaq kryesisht pas vitit 2000, kur rajoni filloi të ketë një aktivitet turistik në rritje të shpejtë si destinacion pushimi plazh. Vendbanimet joformale janë disavantazh për potencialet kontekstuale; ata nuk kanë atribute të arkitekturës vernakulare, pa integritet hapësinor dhe mungesë të standardeve të ndërtimit. Përveç zhvillimit të pakontrolluar urban, fshati ka një kontekst unik, me një fushë të madhe të kultivuar të ullirit afër bregut të detit, i cili ka qenë një tërheqje për shumë turistë përgjatë viteve. Ai i jep një karakter tjetër fshatit dhe kontribuon edhe në variacionet dhe programet hapësinore. Një pasuri shumë e mundshme por e harruar është fshati i vjetër i Qeparos, i cili qëndron në rrënjë të thella, duke iu rezistuar të gjitha ndryshimeve politike, sociale dhe demografike. Kjo është një dëshmi e një historie të gjatë, duke përqafuar një qetësi të thellë. Fenomeni i emigrimit ndikoi kryesisht në këtë pjesë të fshatit, ku tani jetojnë jo më shumë se 80-100 banorë, kryesisht njerëz të moshuar. Shtëpitë janë në fazë të degradimit, të braktisur dhe të zbrazët dhe heshtja mbizotëron në çdo rrugë dhe cep të këtij fshati të përjetshëm. “Ndërtesat tradicionale rurale datojnë nga shekulli i tetëmbëdhjetë në mesin e shekullit të njëzetë. Vendbanimet kanë një origjinë më të lashtë dhe reflektojnë ndikimin osman në organizatën urbane. Organizata ishte e përbërë nga dy zona: banuar dhe ekonomike / produktive ” Vendndodhja fizike dhe perceptimi vizual ka një karakter fortifikimi , me shtëpitë që vijnë në krye të njëri-tjetrit dhe nën zonën e banimit jane tarraca kultivuara.Qendra e fshatit është e vetmja hapësirë publike e qëndrueshme, ku njerëzit mblidheshin për qëllime dhe aktivitete të ndryshme. Ekziston një pemë e avionit të lartë dhe ndërtesa të funksioneve institucionale, së fundmi aktive para viteve ’90. Fshati i vjetër kishte një bibliotekë, 2 kafene dhe një qendër kulturore. Nga sheshi kryesor, janë përhapur rrugët në të gjithë fshatin (boshti kryesor sjell në këtë pikë të mbledhjes kryesore). Struktura urbane ka një karakter dhe zhvillim të përqendruar dhe organik. Rrugët janë të ngushta dhe të dendura me trotuare me kalldrëm; ata ndjekin linjat e topografisë ose kufijtë e banesave të kompaktuara. Ndërtesat mbeten të vjetra dhe autentike me ndërtimet tipike tradicionale të gurit, duke pritur që të mirëpresin njerëzit dhe të bëhen të gjalla sikurse dikur. Ata kanë një dizajn kompakt, me dhoma të vogla dhe një kopsht të vogël; kopshtet e gjelbra ose muret e ndarjes bëjnë kalimin nga një banesë në tjetrën. Qeparo ka potencialin për të kombinuar një llojllojshmëri tipologjish turizmi që e bën atë më të qëndrueshëm dhe tërheqës në tregun e turizmit. Ka një qasje të lehtë në det dhe në mesin e fshatrave të rrethuara. Ekziston një shëtitje-gjurmë që lidh fshatin Kudhes, që ndodhet pas lartësisë malore, në Qeparo të Vjetër dhe që shkon poshtë në Fshatin e Ri. Itinerari përhapet përmes rrugës nacionale në jug të fshatit Borsh, dhe në veri të Porto Palermos, Pilurit dhe Himarës. Infrastruktura e butë është një vlerë ekzistuese e zonës e cila ofron mesazhe të ndryshme të qasjes fizike në fshat. Një gamë më e gjerë e turistëve po rritet nga viti në vit, dhe hapësira premton për potencialet e mëtejshme të zhvillimit. Një hap i parë është ndërmarrë nga një arkitekt francez që zotëron një shtëpi në Qeparën e Vjetër. Ai e rinovoi atë dhe hapi aktivitetet turistike si një B & B.Disa nga banorët kanë filluar të mendojnë seriozisht për përfshirjen në tregun e turizmit dhe ofrojnë shërbime cilësore. Ata janë ndikuar nga përvoja jashtë vendit, në Greqi, Itali, Francë etj. Dhe mendojnë të investojnë më shumë në vendlindjen e tyre. Disa nga emigrantët mendojnë të kthehen dhe të rinovojnë shtëpitë e tyre të vjetra, por ende nuk kanë siguri se gjërat do të funksionojnë. Megjithatë, është një fakt që fshati ka filluar të jetë më i hapur për alternativat turistike, duke pritur me kënaqësi sigurimin e standardeve të mira të jetesës dhe të jenë më të reja dhe të ndjeshme ndaj mjedisit.Disa nga emigrantët mendojnë të kthehen dhe të rinovojnë shtëpitë e tyre të vjetra, por ende nuk kanë siguri se gjërat do të funksionojnë. Megjithatë, është një fakt që fshati ka filluar të jetë më i hapur për alternativat turistike, duke pritur me kënaqësi sigurimin e standardeve të mira të jetesës.

Post Author: admin

x

Hi!
I'm Irvin!

Would you like to get a custom essay? How about receiving a customized one?

Check it out